GoldNews.Biz اخبار اقتصادی ايران وجهان خبرهای ارز طلا سکه
  اخبار اقتصادی ايران و جهان،خبرهای ارز، طلا و سکه

صفحه اصلی جدیدترین اخبار از خبرگزاری های خارجی جدیدترین اخبار از خبرگزاری های ایران ارتباط باما
   GoldNews.Biz اخبار اقتصادی ايران وجهان خبرهای ارز طلا سکه
سیاسی(3667)

جهان(1709)

ایران(1061)

اروپا(281)

اجتماعی(1792)

ورزشی(268)

فرهنگ و هنر(535)

روابط بین الملل(45)

محیط زیست(183)

دانش و فناوری(483)

حقوق بشر(412)

اقتصادی(2654)

آمریکا(168)

 
منبع: گلد نيوز تعداد بازدید:   1924 زمان ثبت:   00:35:47 1395-04-13
بهاییان کتا بهشت گمشده همچنان تحت فشار
به گزارش گلد نیوز شهروندان بهایی ساکن روستای زیبای کتا پس از سالها همچنان از حقوق شهروندی بی نصیب بوده و تحت فشار می باشند.
یک شهروند با ارسال تصویری از زمینهای خشک بهاییان می گوید :

"و باز هم زمین های احبا که خالی موندن و نذاشتن بکارن .
کتا دیگر سبز سبز نیست"

روستای کتا در منتهی‌الیه شمال‌شرقی کهگیلویه و بویراحمد و هم‌مرز با دو استان اصفهان و چهارمحال بختیاری بهشتی گمشده در استان کهگیلویه و بویراحمد است.
روستای کتا یکی از زیباترین روستاهای استان کهگیلویه و بویراحمد واقع در شهرستان دنا بوده که به علت دوری از استان زیاد مورد توجه قرار نگرفته است.

روستای کتا که در کنار رود خروشان خرسان قرار گرفته دارای کشاورزی پررونقی به خصوص در زمینه برنج‌کاری است.

روستای «کتا» یکی از روستاهای زیبای ایران است که هم‌اکنون داس جفا، خرمن آسایش ساکنین بهایی آن را برچیده است. این روستای کوچک در استان کهکیلویه و بویراحمد است و در حدود ۴۲۰ نفر جمعیت دارد. ۵۰ خانواده در این روستا بهایی هستند؛ بهایی‌هایی که در واقع در شمار عشایر کهن «بویراحمدی» و اصیل ایرانی‌اند.

در تابستان ۱۳۸۹ نیروهای انتظامی و امنیتی به منازل بهاییان اهل روستای مذکور هجوم بردند و مردان بهایی خانواده‌ها را بازداشت و به زندان‌های یاسوج و شیراز منتقل کردند.

این اقدام در حالی صورت گرفت که فصل برداشت محصول این کشاورزان بود و بی حضور مردان، زنان روستایی به تنهایی قادر به انجام این کار نبودند؛ بخصوص آنکه امنیت جانی هم نداشتند؛ چرا که هر شب گروهی در مقابل منازل آنها اجتماع می‌کردند و به فحاشی و سنگ‌اندازی مشغول می‌شدند. پس از مدتی این بازداشت‌ها محدود به مردان بهایی نشدند و دامنه آن زنان بهایی روستا را هم دربرگرفت. یکی از زنان بهایی که دستگیر شد «پروانه بهامین» نام داشت. وی به همراه چند شهروند بهایی دیگر از شهرهای یاسوج، شیراز و اصفهان با سروصدای رسانه‌ای که شبکه ترویج فساد بهاییان کشف شد به زندان اوین منتقل می‌شود، ولی همه بازداشت‌شدگان پس از مدتی بدون آنکه اتهام‌شان ثابت شود تبرئه و آزاد می‌شوند. جالب اینجاست که آن مرجع یا رسانه‌هایی که تهمت دروغ به ایشان زدند و در فضای مجازی منتشر کردند به دلیل تهمت دروغ و هتک حرمت هیچگاه مورد مواخذه و تعقیب قانونی قرار نمی‌گیرند.


نظام کنونی حاکم بر ایران از همان ابتدای روی کارآمدن همیشه سعی داشته به مردم بقبولاند که بهاییان همه طاغوتی، کارخانه‌دار و ثروتمند هستند و به زیردستان و فقرا اجحاف روا می‌دارند و از طرف دیگر همه بهاییان جاسوس آمریکا، انگلیس و اسرائیل هستند. حال با چنین ادعایی چگونه می‌توان وجود یک بهایی روستانشین را که در روستایی دورافتاده ساکن و تنها ممر درآمدش محصول حاصله از زمین کوچک کشاورزی‌اش است توجیه کرد.
فشارها بر بهاییان این روستا همچنان ادامه دارد.

دراوایل تیرماه بار دیگر ماموران انتظامی به زمین‌های کشاورزی بهاییان این روستا رفته و حکم مصادره زمین‌ها را به ایشان اعلام کرده و از روستاییان صاحب تراکتور تعهد می‌گیرند که دیگر زمین‌های بهاییان را شخم نزنند، اما آنچه باید در هر دو مورد روستای کتا و ایول مورد توجه قرار داد این است که بهاییان در هر دو محل تحت فشار قرار گرفته‌اند تا یا روستای مزبور یعنی محل سکونت‌شان را ترک کنند یا با انکار عقیده به اسلام بگروند. در واقع این را می‌توان مقیاس کوچکی از نقشه حکومت ایران برای شهروندان بهایی به شمار آورد که طی آن حاکمیت با اعمال فشاردرصدد است تا بهاییان را ناچار به ترک وطن یا ترک مذهب کنند.

روستاییان در ایران همواره از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه محسوب شده‌اند و حاکمان این سرزمین هم که به خوبی بدین امر واقف هستند از این موقعیت در طی تاریخ بیشترین بهره‌برداری لازم را به عمل آورده‌اند. ایشان می‌دانند اعمال فشار بر روستانشینان بهایی نه تنها کمترین هزینه را برای ایشان دربردارد بلکه خیلی سریع خواهد توانست حاکمیت را به آنچه مقصودش هست نائل کند. از طرفی عدم آگاهی و دسترسی روستاییان بهایی به منابع خبررسانی و فعالان حقوق بشر و از طرف دیگر تحریک احساسات مذهبی و شوراندن اهالی مسلمان روستا علیه بهاییان حتی به وسیله یک پیش‌نماز ساده مسجد از جمله امتیازاتی هستند که حاکمیت ایران از آنها آگاهی داشته است و به خوبی برای نیل به مقصودش از آنها بهره می‌گیرد. بخصوص آنکه دو بازوی «قدرت» (نیروی انتظامی و امنیتی محل) و «قانون» (قاضی و دادگاه) را هم دراختیار دارد و مطمئناً در چنین شرایطی یک روستایی ساده در ایران که هیچگاه در خود توان مقابله با قدرت و قانون را نمی‌بیند به جهت آنکه به دردسر نیفتد و اندک رزق یومیه خانواده‌اش قطع نشود از ترس یا اجبار با حاکمیت علیه همسایگان بهایی خود همراه می‌شود. هر چند ممکن است در مغز و قلبش چیز دیگری باشد.

در سال ۱۳۹۰، در حدود ۱۵ تن از سرپرستان این خانواده‌های روستایی، بدون وجود هیچ حکم قانونی و به یک‌باره دستگیر و بازداشت شدند. عده‌ای از این افراد به شیراز انتقال داده شدند و از وضعیت دیگران نیز هیچ اطلاع دقیقی در دست نیست. این بی‌خبری کامل سبب نگرانی خانواده‌های آنان شده است. زمین‌های کشاورزی آنان نیز که توسط ایشان کشت و رسیدگی می‌شد، هم‌اکنون در حال نابودی است و هیچ مسئولی نیز پاسخگوی خانواده‌های این بازداشت‌شدگان نیست.

از آنجا که پیشتر نیز چندین‌بار به بهایی‌های این روستا حمله شده و زمین و اموال آن‌ها به تاراج رفته بود، می‌توان دریافت که مقصود از این حمله‌های متوالی، تصرف زمین‌ها و منازل ایشان است.

بهایی‌های روستای «کتا» از چندین نسل پیش در این منطقه به کشت و زرع مشغولند و هم‌اکنون ۷۳ خانواده از آن‌ها را با زور، ایجاد هراس و نیز ضرب و شتم از ده بیرون کرده‌اند. این خانواده‌ها یک هفته را در بیابان به سر بردند و چون به خانه‌های خود بازگشتند، متوجه شدند که زمین‌ها و املاک‌شان توسط دولت غصب و مصادره شده است و هر چه هم از طریق قانونی پیگیری کردند، به نتیجه نرسیدند.

نه دل اهل انصافی به رحم آمد و نه قلم عادلی بر صفحه ظلم خط بطلان کشید! درخواست ضاربین و غاصبین این بود که این روستایی‌های بهایی باید دست از ایمان‌شان بر بردارند و به اسلام بگروند؛ در غیر این صورت به حکم شرع، اموال و دارایی‌شان ضبط و مصادره می‌‌شود. آنان نیز استقامت بر ایمان را به دل بستن بر سنگ و سیمان رجحان دادند.

در‌‌ همان زمان یکی از بهایی‌های کتا به نام «شیرمحمد دست‌پیش» به دست محاصره‌کنندگان کشته شد. این روستا به مانند سایر روستاهایی که بیشتر ساکنانش را بهایی‌ها تشکیل می‌دهند، از امکانات رفاهی اندکی بهره‌ می‌برد. مسئولان دولتی تا مدت‌ها حتی از کشیدن جاده آسفالت به این روستا و یا فراهم‌سازی امکان لوله‌کشی آب برای آن دریغ می‌کردند.

به علت شرایط جغرافیایی روستا، در بسیاری موارد مسیر منتهی به جاده اصلی با ریزش گل و لای مسدود می‌شد. تا چندی پیش اهالی روستا حتی از نعمت برخورداری مدارس راهنمایی و متوسطه نیز بی‌بهره بودند و هرازچندگاه نیز، دوباره آزار و اذیت بهایی‌های روستا تکرار می‌شد.

شاید بتوان گفت اولین مورد از این هجوم‌های سازمان‌یافته، به نیمه شب ۲۲ دی‌ماه سال ۱۳۵۷ یعنی دقیقاً یک‌ماه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی بازمی‌گردد. اهالی بهایی روستای کتا، پیش از مهاجرت به این روستا، در دهکده کوچکی به نام «گروزه» که شامل شش خانوار بهایی بود، زندگی می‌کردند.

آزار و اذیت روستایی‌های بهایی، محدود به همین روستای «کتا» نمی‌شود. روستاهایی که ساکنین بهایی دارند، کمابیش با چنین مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند. در سال گذشته ( تیرماه ۱۳۸۹)، ۵۰ خانه از خانه‌های بهایی‌های روستای «ایول» در مازندران به آتش کشیده شد.

در نیمه‌شب ۲۲ دی ماه سال ۱۳۵۷، حدود ۲۰۰ نفر از مسلمانان هم قبیله که تحریک شده بودند با دشنام و اعمال خشونت و شلیک تیر هوایی و آتش زدن چپر و حصار دور خانه‌ها و نیز خراب کردن موتورآسیاب‌های دهکده اقدام به بیرون راندن این خانواده‌های بهایی کردند.

این یورش‌ها، شش شب پیاپی ادامه یافت و در هر روز ویرانی بیشتری را به همراه داشت. در طی این هجوم‌ها، خانه‌ها، زمین‌ها وآغل‌ها به آتش کشیده می‌شدند و اموال و دام‌ها به غارت می‌رفتند. آسیاب ده نیز سراسر طعمه آتش شد.

در نتیجه این یورش‌های شبانه، بهایی‌های روستا مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شدند و به دهکده‌ای دیگر به نام «دره شور» پناه آوردند که شامل ۴۸ خانواده بهایی بود. پس از مدتی حوادثی مشابه در منطقه «دره شور» نیز اتفاق افتاد و بهایی‌های روستایی مجبور به ترک خانمان و دارایی خود شدند. در این میان، حمله‌کنندگان بهره وافری از اموال و املاک مصادره شده بردند.

از آنجا که روستایی‌های بی‌دفاع و شجاع این روستا بر اساس تعالیم بهایی از هرگونه اعمال خشونت و دست بردن به اسلحه منع شده‌اند، بازپس‌گیری زمین‌ها و حق خود را از طریق قانونی پی‌گیری کردند. اما همچنان، همان چرخ ظلم است که بر این آسیاب سوخته می‌گردد.

همزمان بهایی‌های روستاهای همجوار به نام‌های «کَتک»، «مرغ چنار»، «گلادان»، «آبگرمک»، «برآفتاب»، «دره گزی»، «منج» و «هست» نیز مورد یورش‌های مشابه قرار گرفتند و آواره و در به در دیار دور شدند.
با پیروزی انقلاب که شرایط بهایی‌ها در سراسر ایران به طور سیستماتیک رو به وخامت گذاشت، وضعیت این روستایی‌ها نیز از پیش دشوار‌تر شد. در نتیجه همین یورش‌ها بود که این آوارگان به روستای کتا پناه آوردند.

با ازدیاد شمار بهاییان در کتا، فشار بر بهایی‌های روستا شدت گرفت و دوباره آتش زدن باغ‌ها و زمین‌ها و تیراندازی‌ها از سر گرفته شد. علمای دینی انذار دادند که اگر از دین خود بازنگردید، روز به روز شرایط شما بد‌تر و ناامن‌تر خواهد شد. ازآنجا که بهایی‌های این ناحیه بر ایمان خود ایستادند، واکنش حکومت نیز خشن‌تر شد. در نهایت به آن‌ها فرصت داده شد که یا اسلام آورند یا آماده کشتار شوند!

این روستایی‌ها با مشورت محفل بهایی‌های اصفهان، با خانواده‌های خود ترک خانمان کردند و از جاده‌ای فرعی و گل‌آلود راهی اصفهان شدند. در اصفهان، بهایی‌های شهر به پرستاری و رسیدگی ایشان پرداختند و پس از مدتی زندگی در منازل این بهایی‌ها و نیز کمپ‌های موقتی که از سوی جامعه بهایی تهیه شده بود، توانستند به خانه‌های سوخته و ویران‌شده خود در «کتا» بازگردند.

آزار و اذیت روستایی‌های بهایی، محدود به همین روستای «کتا» نمی‌شود. روستاهایی که ساکنین بهایی دارند، کمابیش با چنین مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند. در سال گذشته ( تیرماه ۱۳۸۹)، ۵۰ خانه از خانه‌های بهایی‌های روستای «ایول» در مازندران به آتش کشیده شد و در نهایت با بولدزر این خانه‌ها را تخریب کردند.

دادخواهی مالکین این خانه‌ها به هیچ جا نرسید و مسئولان که از پیش توسط بهایی‌ها از یورش اهالی مسلمان آگاه بودند، خود را به ناآگاهی زدند و نشستند تا همه اموال به تاراج رفتند و خانه‌ها ویران شدند. در پایان نیز هیچ مرجعی مسئولیت این بیداد و تجاوز آشکار را برعهده نگرفت!

آزار‌ بهایی‌های روستایی، تنها به غصب و سوزاندن اموال و املاک آنان محدود نمی‌شود. پس از انقلاب اسلامی حتی شماری از بهایی‌ها در روستاهای مختلف به دست چند نفر که تحریک شده بودند، کشته شدند.

گلدانه علی‌پور در روستای «روشن‌کوه» مازندران به دست این عوامل خفه شد و جسدش در آتش سوزانده شد. شکرنساء معصومی و محمدحسین معصومی نیز در سال ۱۳۵۹ در نوک بیرجند سوزانده شدند. روستایی‌های مسلمان و تحریک شده، شکرنساء معصومی را با طناب بستند، به روی کلبه‌اش نفت ریختند و کلبه را به آتش کشیدند و سرانجام این زن در خانه خود سوخت.

در سال‌های اخیر، در ۱۸ دی ۱۳۸۷ یک روحانی از قم برای سخنرانی به روستای «خَبر»، در اطراف کرمان آمد و با حمله به آئین بهایی، مردم آن روستا را تشویق کرد که باغ‌های بهایی‌ها را به آتش بکشند. این روحانی همچنین مردم روستا را برانگیخت تا اقداماتی برای اخراج و بیرون راندن بهایی‌های ساکن در روستا انجام دهند.

روز بعد، ده متر از حصار باغی متعلق به امامعلی راسخی، روستایی بهایی، به آتش کشیده شد. هفته بعد از آن، تلاش دیگری برای سوزاندن باغ راسخی صورت گرفت، ولی فقط بخشی از دیوار باغ خسارت دید که دیوار مشترکی با باغ مجاور داشت که صاحب آن اتفاقاً متعلق به یک مسلمان بود.

بعد از بازگشت آن روحانی، روحانی دیگری در محل به تحریک احساسات مسلمانان علیه بهایی‌ها پرداخت. متعاقب این تحریک‌ها، شعارهای ضد بهایی روی دیوار منازل و مغازه‌های بهایی‌های روستا نوشته شد. در‌‌ همان سال، محصولات کشاورزی یک پیرمرد بهایی در سمنان و نیز خانه و اتوموبیل یک خانواده روستایی بهایی در اطراف کرمان به آتش کشیده شد.

… روستاها‌‌ی ایران با دود تیره ظلم و تعصب تیره شده‌اند. شعله آتش بیداد، هر روز خرمن بیشتری از روستایی‌های بهایی بی‌پناه را می‌سوزاند.
"کتا دیگر سبز سبز نیست"

تعداد رای=0
 نظرات:
GoldNews.Biz اخبار اقتصادی ايران وجهان خبرهای ارز طلا سکه
   GoldNews.Biz





بیشترین رای

آیت الله علوی بروجردی : با بهایی‌ها چه کنیم؟

هنوز مشخص نیست که ‏بهاییان در ایران به چه دلیل حق تحصیل و حق کار کردن ندارند و باید در زندان باشند؟

بهاییان درقم بچه های مسلمان هارا می دزدند و به باغی در اطراف قم می برند تا در مهمانی هایشان خون آن ها را بخورند

آیت الله امجد: در مکتب اهل بیت به یک حیوان نیز نمی توان ظلم نمود چه برسد به یک کافر و یا یک بهائی

مهدی خلجی : بهائی‌ها چند ویژگی دارند

عواقب سدسازی‌های غیراصولی در خوزستان؛ سد گتوند یک بمب ساعتی است

3 کشته و تعدادی زخمی در تظاهرات مردم استان لرستان علیه رژیم ایران

انتشار تصاویری از دختر و داماد فرماندهان لباس شخصی‌ها در ایران

پاسخ یک جوان از انگلستان به نامه اخیر رهبر ایران

دورهمی زندانیان بند زنان اوین به میزبانی فائزه هاشمی با حضور بهاره هدایت و فاران حسامی




بیشترین بازدید

عکسهای کولیندا گرابار کیتاروویچ رئيس جمهور کرواسی با بیکینی خبرساز شد

انتشار تصاویری از دختر و داماد فرماندهان لباس شخصی‌ها در ایران

بهاییان درقم بچه های مسلمان هارا می دزدند و به باغی در اطراف قم می برند تا در مهمانی هایشان خون آن ها را بخورند

امام جمعه طهران خواهان اخراج بهاییان از کشور شد

دورهمی زندانیان بند زنان اوین به میزبانی فائزه هاشمی با حضور بهاره هدایت و فاران حسامی

آیت الله علوی بروجردی : با بهایی‌ها چه کنیم؟

هنوز مشخص نیست که ‏بهاییان در ایران به چه دلیل حق تحصیل و حق کار کردن ندارند و باید در زندان باشند؟

مهدی خلجی : بهائی‌ها چند ویژگی دارند

آیت الله امجد: در مکتب اهل بیت به یک حیوان نیز نمی توان ظلم نمود چه برسد به یک کافر و یا یک بهائی

چه بسیارند ریحانه ها که بخاطر دفاع از حیثیت خود اعدام و چه بسیارند سعید طوسی ها که بخاطر دفاع از حکومت تبرئه می شوند




آخرین بازدید

بهاییان کتا بهشت گمشده همچنان تحت فشار

بازار اربعین : سود ۷۵۰ میلیون تومانی دولت

سیاست آپارتاید در باره بهائیان را متوقف کنید

تجمع‌ اعتراضی در هرسین برای مشکل آب

ریش، یک منبع احتمالی برای تهیه آنتی بیوتیک

ایران به آزار و اذیت نوکیشان مسیحی پایان دهد

'یک سوم گروه‌های شورشی در سوریه اهدافی مانند داعش دارند'

مجله تایم، حجاب ورزشی نایک برای قهرمانان محجبه را را یکی از اختراعات مهم ٢٠١٧ معرفی کرد

احمدی نژاد: تجسس برای رسوا کردن دیگران خوب نیست

اطلاعات مشتریان یک وبسایت دوست‌یابی متاهلین به سرقت رفت




آخرین نظرات

اگر قرار شد دزد گیرند باید هرانچه در حکومت بوده و هست گی...

جالب بود .قبل از انقلاب ناگفته های زیادی هست که ما ازش بی...

البته ایشان همواره مدافع پدرشان بوده وخواهد بود ٬ و از ا...

البته خوبست ایشان قصرخویش در لندن را فروخته پولش را به ا...

روزسر سنگونی این رژیم فاسد ٬ تمام عیادی جنایتکار ان ٬ سر...

بسیار غمانگیز بود

مقام انسان بزرگ است اگربه حق و راستی متمسک باشد .

I love dear fazed and her freinds. God bles you.

كاملاً صحيح وانساني واسلامى ميگويند ايشان

حرف حق واسلامى ايشان زدهاند